Bevangen door het harpvirus

HASSELT - "Bij een harp wordt vaak gedacht aan oude mensen, de kerk en lieve meisjes, maar het is voor iedereen." Het immense snaarinstrument is voor Sterre Koopman (17) uit Hasselt haar lust en haar leven. Vanaf haar zesde speelt ze al harp. Het liefst minimaal twee uur per dag. Het resulteerde vorige week in het behalen van twee eerste prijzen bij een internationale wedstrijd in Duitsland. 

Zelf snapt ze ook niet waarom er zoveel vooroordelen bestaan over de harp. Er kan immers een grote verscheidenheid aan genres op bespeeld worden, niet alleen de misschien ietwat suffige stukken. "Bijvoorbeeld  romantische muziek, maar ook moderne stukken uit de 20e eeuw", legt Sterre uit. "Heel veel mensen denken dat op harp alleen maar mooie engelachtige glissando's (het glijden van de ene toon naar de andere, red.) gemaakt kunnen worden, zoals bij Andre Rieu. Maar je kunt echt veel meer kanten op, met technieken als kloppen op de harp. Harp kan ook heel lelijk zijn. Je kunt er net zo veel mee als bijvoorbeeld een piano of een viool."
Het harpvirus ontving Sterre van haar zus Nienke, die al 'vanaf heel jong' wist dat ze het instrument wilde bespelen. "Ik ging ook harp spelen en kwam erachter dat mijn zus veel beter was dan ik", vertelt Sterre, die op dit moment in de Jong Talentklas van ArtEZ in Zwolle zit. "Daar was ik boos over, daarom ben ik ook even gestopt. Maar na een tijdje begon ik weer."
Vanaf haar tiende sloeg de haat-liefdeverhouding met de harp de goede kant op. "Toen ging ik weer op les en kreeg ik er plezier in, iets dat nooit meer weg is gegaan."

Uitdaging
Om het ietwat stoffige imago van de harp voor eens en voor altijd tot het verleden te laten behoren; wat is er nu zo mooi aan? Sterre: "Om te beginnen klinkt het heel mooi, maar nog leuker is om er op te spelen. Het is een uitdaging, want je moet heel veel tegelijk doen, zowel met je handen als met je voeten. Een harp heeft namelijk ook nog zeven voetpedalen, waarmee je de kruizen en mollen, zeg maar de zwarte toetsen van de piano, speelt."
Met het keurig spelen van wat er op papier staat, ben je er nog lang niet. "Je moet een verhaal maken van de muziek", legt de Hasseltse uit. "Je kunt het gewoon spelen, maar je moet er je eigen interpretatie aan geven. Dat wat bij jou past."
En haar ambitie met de harp? "Ik wil vooral nog heel veel leren, want ik ben nog lang niet uitgeleerd. Ik zou graag naar het conservatorium gaan. Verder is het moeilijk, want ik weet nu nog niet wat ik verder met de harp zou kunnen. Ik zou uitvoerend artieste kunnen worden, of lerares. Wat ik wel zeker weet; het mag alles zijn als het maar met muziek en de harp te maken heeft."