GENEMUIDEN - Jos van Dalfsen, stadsarcheoloog van Zutphen, vertelt zaterdag tijdens Eikoerei twee keer over de archeologische situatie van Genemuiden.
Zand, klei, veen; als je op zoek gaat naar resten van de oudste bewoning in onze streek, speelt de samenstelling van de bodem dan een rol? En hoe belangrijk is de ligging aan stromend water voor de ‘overlevingskansen’ van een nederzetting? Heeft ligging en landschap iets te maken met het antwoord op de vraag waarom Kampen uitgroeide tot een welvarende Handelsstad, Amsterdam het centrum van de toenmalige wereld werd terwijl Genemuiden, dat toch in hetzelfde jaar stadsrechten verwierf als Amsterdam en toegang had tot dezelfde Zuiderzee, lang een dorp van vissers en kleine boeren bleef?
Of de profetes Veleda, waarover Tacitus spreekt, en de plaats Navalia werkelijk verband houden met het tegenwoordige Genemuiden, is hoogst twijfelachtig. Die vraag kan Jos van Dalfsen dan ook zeker niet beantwoorden. Maar op het verband tussen natuur, landschap en de historische ontwikkeling van Genemuiden gaat hij vast in. En dat dan vanuit archeologisch perspectief; wat vertellen de bodem en de bodemvondsten ons over de geschiedenis en de leefwijze van onze voorouders?
De lezing wordt gehouden in het Historisch Centrum Genemuiden; bij mooi weer mogelijk in de binnentuin, bij minder weer op de zolder. Hoewel Van Dalfsen alweer enige jaren buiten Genemuiden werkzaam is en het laatste halfjaar hier ook niet meer woont, is hij geboren en getogen in Gaellemuun. Toen een aantal jaren geleden, bij werkzaamheden tussen de oude begraafplaats en het Dijkje, sporen en restanten van het 16e eeuwse Blokhuis werden blootgelegd, was hij ook nauw bij die opgraving betrokken.
