GENEMUIDEN - Een stenen bank die herinnert aan Henricus van Camen. Dat is het monument dat burgemeester Eddy Bilder woensdagmiddag onthulde aan de kop van de haven. De bank is gemaakt in de sfeer het bankje dat vroeger in het Springerpark stonden.
Dat bankje is inmiddels omgevormd tot oorlogsmonument. Maar als het kon spreken had het heel wat te vertellen, merkte Gerriejanne van Dalfsen van het fonds van Camen op, die ernaar verwees dat het bankje een gewilde zitplaats onder de Genemuider jeugd was.
De bank herinnert aan het nalatenschap van Henricus van Camen. Hij overleed 225 jaar geleden, maar nog steeds maakt het armenfonds van Camen gebruik van die gelden om minderbedeelden in de Genemuider samenleving te helpen. Al langere tijd leefde bij het fonds de wens om een herinneringsmonument te hebben in Genemuiden.
Een plaats daarvoor werd gevonden aan de kop van de haven, met medewerking van de gemeente. Onlangs werd het gebied heringericht, waarbij een plaats werd gereserveerd voor een monument. De keuze van het fonds viel op een bank, waarvan het bestuur dacht zelf wel een ontwerp te kunnen maken.
Dat lukte Van Dalfsen, die met een schetsboek onder de arm naar de stuurgroep Havenplein toog. De keuze viel op een bank, gemaakt van natuursteen, met een zitvlak van mozaïek aan beide zijden. In het mozaïek komt de herkomst van de gelden tot uiting: een landschap. Camen bezat namelijk landerijen. Het geld dat die landen opbrachten
“Maar iets op papier bedenken is heel anders dan de uitwerking”, merkte Van Dalfsen woensdagmiddag op. Haar man verzekerde haar er echter van dat dit technisch mogelijk was. En dat lukte, binnen de stadsgrenzen van Genemuiden zelfs. Het OVG zorgde voor de uitvoering van het ontwerp. Voor het eerst maakte het opleidingscentrum een monument.
“Met een heel mooi ontwerp”, vindt directeur Freddy Buitenhuis. “En het is met heel veel plezier door de jeugd gemaakt.” Ook Albert Schutte van het OVG zegt het een ‘mooie klus’ te vinden. “Het meeste is door jongeren gedaan. Zij hebben er sinds februari aan gewerkt.”
Bennie van Dalfsen (de man van Gerriejanne) zorgde voor de mozaïeken zitvlakken. Dat deed hij met een speciale techniek, het zogeheten ‘blind plakken’. “Het mozaïek kwam aan als vel van een soort ondoorzichtig magnetronfolie. Alle steentjes worden één voor één in een mal gelegd, en dan gaat het in de magnetron. Daar plakt het vel zich aan de steentjes vast.” Omdat het vel aan de bovenkant zat, kon Bennie die niet zien tijdens het plakken met tegellijm. “Je plakt ze er eerst op en dan maak je het vel nat met heel warm water. Daarna trek je het vel eraf en zie je hoe het geworden is.”
Burgemeester Bilder refereerde in zijn toespraak naar de vroegere verhouding tussen de armenfondsen en de gemeente. Die was niet altijd goed. “De ​verhouding tussen de gemeente en de armenfondsen vindt nu rust”, stelde de burgervader, die het bankje omdoopte tot rustpunt. “Dit is de plek waar mensen elkaar ontmoeten en de middenstand floreert.” Ook herinnerde hij aan de nalatenschap van Camen: ‘Oog hebben voor mensen die het minder hebben’. “Dat is kenmerkend voor de samenleving van Genemuiden voor nu en later.”
