(door Enrico Kolk)
GENEMUIDEN - Cafetaria ‘de Eekhoorn’, die onder leiding staat van eigenaren Freddy en Ankie, bestaat dit jaar vijftig jaar. Een bijzondere cafetaria, die in de volksmond nog altijd wordt aangeduid met ‘Bert en Driek’, de twee oprichters.
Inmiddels leeft Bert niet meer, maar Driek helpt nog elke zaterdag een paar uurtjes in de snackbar. Waarom het nog steeds ‘Bert en Driek’ genoemd wordt, weet ze niet. “Want ‘Fred en Ankie’ ligt toch ook wel in het gehoor”, zegt Driek, die inmiddels 86 jaar is.
Al meer dan vijftig jaar zit de cafetaria op dezelfde plek, aan de Prinses Irenestraat. De buren wisselden nog weleens: waar nu de Action zit, zat destijds de Spar en later de C1000. De werkgever van Driek bracht Bert op het idee: ‘begin een cafetaria’. En zo geschiedde. “Onze zoon Freddy ging naar Kampen, waar ze de snacks maakten, en die nam hij dan mee”, vertelt Driek. “Op het laatst zei hij: ‘ik probeer het zelf’. En toen is ‘ie begonnen met koken.”
En dat gebeurt vandaag de dag nog steeds. In de cafetaria zijn zelfgemaakte kroketten, bamischijven en nasiballen te krijgen. “Hij kookt de ragout voor de kroketten en de bitterballen, hij kookt de bami, rijst voor nasi, maakt tv-stickjes, snijdt vlees voor saté en zo is het het ene voor en het andere na”, somt Driek op. Het vlees voor de krokettenragout wordt handgesneden.
Elke dag staat Freddy, ook wel Freek genoemd, om 6.00 uur op om de snacks te maken. Frikandellen maakt hij niet. “Dat zijn dingen. Als je dat moet gaan doen, dan kwam je nooit weer klaar. Hoeveel er daarvan doorheen gaan. Bij iedereen die wat koopt in de cafetaria, zit wel een frikandel bij.” De patat zelf maken, is ook geen optie. “Dat is zo’n werk”, lacht Driek. “Daar kun je niet aan beginnen. We hebben dat ook nog nooit gedaan.”
De cafetaria gaat iedere zaterdag tussen 13.30 en 16.00 uur dicht. “Dan kunnen ze even bijkomen. We waren vroeger ook open op maandag, maar dan moesten we de verjaardagen altijd op zondag houden. Daar hadden we geen zin in. Dus hebben we de zaak op maandag gesloten. En moet je maar eens kijken hoeveel uren je toch staat te draaien.”
Toen Ankie vorig jaar ziek werd, zijn de eigenaren omringd met hulp, vertelt moeder Driek. “Er was er niet een bij die zei: ‘ik kan niet’. Als je goed bent voor je personeel, zijn ze ook goed voor jou. Dan kun je er ook een beroep op doen.”
