GENEMUIDEN - De geboren Genemuidense Marie van der Spek-Visscher (78) exposeert in ’t Olde Staduus, sinds vorige week. Die expositie kwam tot stand door een schilderij dat prominent in de tentoonstelling is opgenomen: ‘Christenvervolging in 2015’.
Ellen Hilhorst, vrijwilliger bij ’t Olde Staduus, was op bezoek in Amersfoort bij de schilder en de twee raakten in gesprek over vluchtelingen. Van der Spek haalde toen haar schilderij ter tafel en zo ontstond het idee voor een expositie in de geboortestad van de kolenboersdochter.
Christenvervolging
“In 2015 zat ik eroverin, zoveel christenvervolging”, vertelt Van der Spek. Haar kwam de Bijbeltekst ‘Ze hebben Mij vervolgd, ze zullen ook u vervolgen’, in gedachten. Ze begon te schilderen, een beeld van de ondergrondse kerk, de 21 koptische christenen op het strand in Egypte, gevangen door IS, en het graf van pater Frans in Homs, Syrië. Het werd een schilderij dat enige uitleg vereist. Die hangt er in ’t Olde Staduus onder.
Aan het eind van het schilderij, dat uit beelden bestaat van rechtsboven, via beneden naar linksboven, is licht te zien. “Door de donkerte voert God hen naar het licht. Die Koptische christenen stierven in een oranje overal. Van de Heere Jezus krijgen ze witte kleden, palmtakken in de handen en een gouden kroon op het hoofd. En ze zingen het lied van het Lam.”
Kenia
Van der Spek is begaan met christenen over de hele wereld. Nadat ze, met haar man Mart, tien jaar zending bedreef in Kenia, is dat er nooit meer uit te krijgen, lacht ze. Van der Spek is aangesloten bij Amersgilde, een groep schilders in Amersfoort, die eens per maand samenkomt onder begeleiding van een mentor. Ook daar liet ze haar schilderij zien.
“Dat vond ik best wel spannend”, zegt ze. “Maar ze wisten wel dat ik christen ben, en gelukkig ben ik christen. Na afloop zei een van de vrouwen daar: ‘Marie, je werd gedwongen om dit te laten zien’. En zo was het ook, ik kon niet anders.”
Link met Genemuiden
Nu laat ze haar schilderijen, meest aquarellen en enkele acrylschilderijen, zien aan haar oud-plaatsgenoten. In een boekje bij de expositie kunnen mensen een reactie achterlaten of eventueel vragen om contact. “Dat is ook wel spannend, want een profeet wordt in zijn vaderland niet geëerd.” De link met Genemuiden, ondanks dat ze al 55 jaar geleden hier vertrok, is ze nooit verloren. “Als ik hier geweest ben, dan praat ik thuis nog plat. En dan zeggen ze daar: ‘we horen al wel weer waar je geweest bent’.”
