GENEMUIDEN – Alleen het geluid van hakken klinkt over de straten van Genemuiden. Net als jaarlijks loopt een stoet mensen richting het Springerpark, waar veel kinderen samengedromd zijn. De ‘stille’ tocht doet zijn naam eer aan.
“Al drukt het leed, al dreigt het lot, Hij doet zijn hulp verschijnen!” heft de fanfare aan als de stoet het Springerpark arriveert. Ook daar is het even later stil. 32 slachtoffers maakte de oorlog in Genemuiden, refereert wethouder Arie Speksnijder in zijn toespraak. “De groep mensen die dat meemaakte wordt steeds kleiner”, merkte hij op. “Het is daarom belangrijk dat we blijven vertellen en herdenken wat er toen gebeurd is.”
In zijn jeugd kreeg Speksnijder de verhalen van zijn opa en vader, uit de buurt van Rotterdam, te horen. “Ze hebben de bombardementen van dichtbij meegemaakt. Zulke verhalen doen wat met je. We moeten voortdurend beseffen dat onze vrijheid en vrede niet goedkoop zijn.”
Eigenlijk is het gek dat we alleen op 4 mei de doden herdenken, vertelde de jeugdige Stefan van Steenselen. Ook hij las een toespraak voor. “Daarna draait de wereld weer vrolijk verder.” Sven van Stal, net als Stefan afkomstige van de Ichthusschool las voor dat hij ‘kan klagen over school en huiswerk’. “72 jaar geleden stierven daarom in het land waar ik nu sta soldaten voor mijn vrede.”
Na de toespraken wordt het stil. Genemuiden herdenkt zijn doden, gegraveerd in de borden waarvoor even later kransen gelegd worden. Egbert Altena, Albert Beens, Jakob Eenkhoorn. Het zijn namen die nog steeds voorkomen in Genemuiden. De geschiedenis leeft, ook in stilte, voort.
