(door Bas Wilberink)
HASSELT - Twee maanden geleden verloor Willy Tempelman uit Hasselt onverwachts haar man Gerrit Jan. Van het één op andere moment veranderde haar leven drastisch; de drukke mantelzorger was weduwe geworden. Ze kan het nog steeds moeilijk bevatten. Over aandacht en liefde van vrienden en familie heeft Willy niet te klagen, maar ze mist het delen van ervaringen en gevoelens met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Daarom zou ze in Zwartewaterland graag een lotgenotengroep van weduwen en weduwnaars starten. “Voor mezelf én de ander, zodat we elkaar kunnen steunen.”
Met veel verdriet denkt Willy terug aan het moment in september dat ze, na even weg te zijn geweest, haar man thuis aantrof. Ze wist meteen dat het foute boel was. Later bleek dat Gerrit Jan, met wie ze 55 jaar was getrouwd, was overleden aan een hartstilstand. “Van het één op andere uur had ik opeens een heel ander leven”, vertelt ze. “Het was absurd. In het begin moet je veel regelen en leef je op de automatische piloot. Ik kreeg hulp van mijn twee zoons, waarvan er één ook in Hasselt woont. Maar op een gegeven moment gaan ze natuurlijk weer naar huis. Zij hebben daarnaast ook hun eigen verdriet: het verlies van hun vader.”
Eenheid
De ‘eenheid’ die ze altijd met haar man vormde, is er niet meer, zo omschrijft Willy het gevoel dat ze nu heeft. “Dat je thuis komt van iets en niet meer tegen je man kan zeggen: ik heb net dit of dat meegemaakt. Of ’s ochtends na het wakker worden ‘goedemorgen’ tegen elkaar zeggen. Die dingen mis ik nog wel het meest. Ik kan mijn verhaal niet meer kwijt, hoewel ik het inmiddels heel vaak heb verteld aan mensen die vragen hoe het met me gaat. Ik heb ook heel goede vrienden bij wie ik altijd terecht kan en een heel lieve schoon- en eigen familie, maar ook zij hebben natuurlijk hun eigen leven dat doorgaat.”
Maar hoe pakt een net geworden weduwe haar leven weer op? Doe je ‘gewoon’ hetzelfde als daarvoor? En hoe voelt dat dan? Het waren allemaal vragen die zich aandienden bij Willy. Jarenlang was ze mantelzorger geweest voor haar man, die slecht ter been was en COPD en diabetes had. Daarnaast was (en is) ze lid van de Adviesraad Sociaal Domein voor de gemeente en vrijwilliger bij het Steunpunt Mantelzorg Zwartewaterland. “Bij de eerste mantelzorgochtend na zijn overlijden voelde het voor mij alsof ik er niet meer bij hoorde. Ik verzorg niemand meer. Ik dacht: mijn leven als mantelzorger was best zwaar, maar had ik hem nog maar. Ik blijf nog wel actief voor het steunpunt, om de vinger aan de pols te houden. Maar ik zal er niet meer alle ochtenden bij zijn.”
Oproep
De afgelopen twee maanden bekroop Willy steeds het gevoel dat ze iets moest doen met haar gevoelens. Om die reden doet ze nu een oproep voor een lotgenotengroep van weduwen en weduwnaars in Zwartewaterland. “Een groep waar je je verhaal kwijt kan en die je een goed gevoel geeft”, legt ze uit. “We kunnen dan samenkomen als groepje, leuke activiteiten ondernemen of elkaar bellen als iemand het moeilijk heeft. Maar ook praktische dingen, zoals notariële zaken. We kunnen bekijken hoe we dat precies vormgeven en wat ieders wensen zijn. Met z’n allen delen we dan een heel specifieke ervaring; van mensen die alleen achter zijn gebleven.”
Contact
Wie zich bij de lotgenotengroep wil aansluiten, kan contact opnemen met Willy via telefoonnummer 06-33424304 of willyftempelman@gmail.com.
